14 januari Cidade Velha

Hallo allemaal,

Na een dag nietsdoen begint het toch te kriebelen en met de jongeman aan de receptie maken we de afspraak dat we om 11 uur worden opgehaald om naar het nabijgelegen Cidade Velha te gaan. Dit is de vroegere hoofdstad Ribeira Grande en staat samen met het hogergelegen fort op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is een eenvoudige maar wel mooi gelegen plaats. Het heeft een centraal plein bij het rustige strand langs de baai. Er zijn een paar kleine restaurantjes. Het een wat chiquer dan het andere. Het verschil is goed te zien aan de tafelkleedjes: plastic versus linnen.
Op het pleintje staat een hoge zuil met enkele haken eraan. Hij stamt uit de 16e eeuw en is bedoeld om slaven aan vast te binden die met de sweep of op andere manieren gestraft moesten worden. Hier werden ze vanuit West Afrika naar toe gebracht om verhandeld te worden. Maar eerst werden ze nog gedoopt waarna ze meer geld opbrachten.
We beginnen de tour in het fort boven de stad: fort Real do Sao Filipe. Tegenwoordig is de vesting gedeeltelijk gerestaureerd. Niet alle gebouwen binnen de muren staan er nog, maar de vestingwerken met geschutstorentjes en kanonnen zijn indrukwekkend. Op deze kanonnen het teken van de roos. Dat wil zeggen dat ze in Engeland zijn gemaakt. Ze werden door de Portugezen gebruikt om juist de Engelse piraten te beschieten. Op de binnenplaats staat een koepelvormige watercisterne en je hebt vanaf het fort een mooi uitzicht over Cidade Velha en de ribeira erachter. Onze gids, Anderson, is een aangename, boomlange j9ngeman die je niet lastigvalt met droge jaartallen maar ronduit vertelt over het leven hier. Dat zijn de dingen die ons interesseren. Hij mist zijn linkerhand. Wij zijn wel nieuwsgierig maar zijn nog niet zover dat we vragen hoe dat zo gekomen is.
Het achterland van Cidade Velha bestaat uit droge vlaktes. Hier en daar wat acacia's en droge struiken. Alleen opmerkelijk veel aloe vera.
Omlaag besluiten we te voet te gaan. Har gaat met de chauffeur mee in het busje en wij volgen het stenen 'pad'. Dat is ongelijk met hoge en lage tredes. De stenen zijn glad en in slechte staat. Thei glijdt uit, zakt door zijn voet en valt op zijn kont. Effe tot tien tellen. Gebroken is gelukkig niets maar het ziet er goed uit. Anderson is erg bezorgd en weet bij mensen thuis een zak met ijs te versieren. We blijven nog een tijdje onder een grote schaduwrijke boom zitten. De mannelijke helft van de bevolking zit hier lekker te chillen terw8jl de dames uit het dorp met de was in de weer zijn. Heel langzaam weer verder, langs de ruine van de kathedraal, waar we Har weer oppikken. De chauffeur is ondertussen weer terug naar Praia. Aan zee gaan we in een cafeetje wat drinken om ons vochtpeil wat omhoog te krikken.
Rua Banana is het beroemdste straatje van het eiland en dus een must see.
Het bestaat uit een rij originele huisjes waarvan een groot aantal op instorten staat. Hiervan kunnen ze de eigenaar niet meer achterhalen. Bij een van de oude huisjes verkopen ze grogue, een soort pure rum gemaakt van suikerriet. We mogen twee soorten proeven en kopen een paar kleine flesjes. De lunch bestaat weer uit heerlijke gegrilde tonijn. Anderson eet met ons mee en vertelt over zijn hardloop passie. Hij werd gisteren zelfs tweede op de 10 km in Praia. Hij laat trots de foto's kijken. Hardlopen doet hij pas sinds twee jaar, sinds hij met een auto ongeluk zijn linkerhand is kwijtgeraakt. Om het ook geestelijk te k7nnen verwerken is hij toen begonnen met hardlopen.
Langs de weg zitten mannen kleding en schoenen te verkopen. Naast hun voorraad staat een grote zwarte ton. Het zijn tweede hands spullen die door kaapverdianen vanuit Amerika in deze tonnen worden verstuurd en door hun familieleden hier worden verkocht.
We nemen afscheid en aangezien onze chauffeur alweer terug is naar Praia houdt Anderson een aluguer aan. Dit zijn busjes die zonder een bepaalde dienstregeling rondrijden. Onderweg kun je ze gewoon aanhouden, als ze niet te vol zijn natuurlijk. Het begrip vol is een rekbaar begrip. Als je eruit wilt, geef je gewoon een gil. Wij worden er nog bijgepropt maar de chauffeur is iemand die niemand laat staan en er kan altijd nog iemand bij. Onder luid Creools gekakel wordt er nog wat aangestouwd. We verstaan nergens niets van maar gezellig is het wel. Zelfs de mannen hebben nu een wulpse dame op de schoot. De kinderen worden er bovenop gestapeld. De aluguer brengt ons tot aan de oprijlaan van ons hotel. Nu krijgen de achtergebleven mensen wat meer lucht.
Nu verdergaan met de enkel koelen en hopen dat het meevalt. Dit is onze laatste dag hier. Morgenvroeg om 5 uur naar de luchthaven en dan naar Fogo.
Welterusten...