16 januari 2019 Fogo

Hallo allemaal,

Het gaat vanmorgen niet zo goed met de voet van Thei, dus tijd om een dokter te gaan opzoeken. De zwelling wil maar niet weggan en de sandaal kan niet meer vast. Na het ontbijt gaat de leuke 'regelmiep' uit ons guesthouse met ons mee een dokter opzoeken. Het is niet ver maar met de ongelijke stenen en stoepen is dat een lijdensweg. De praktijk bevindt zich naast een cafe en deelt dezelfde ingang. In de wachtkamer zitten al een aantal mensen en we worden ingeschreven. Een voor een is iedereen aan de beurt. De assistente zit achter een groot bureau en heeft niet veel te doen. Dus ze praat honderduit met het meisje fan het Guesthouse. Ook de plaatselijke roddeltante houdt geen minuut haar mond.
Uit de dokterskamer komt een zware stem en de behandelde mensen komen een voor een met een recept of een plaspotje naar buiten.
We zijn eindelijk aan de beurt. De dokterskamer is een kleine ruimte zonder raam, half in beslag genomen door een groot bureau en een ligbed met gordijn ervoor. We mogen plaatsnemen op de twee stoelen. Op het bed is nog plaats voor het meisje want zij zal moeten vertalen. Achter het bureau zit een man van een dergelijke afmeting dat ik zoiets alleen op tv heb gezien. Hij is zo gigantisch dik dat hij niet eens aan OBESE mag meedoen. Hij vult bijna de halve kamer. Hij heeft een vlassig baardje en zijn vettig haar krult over de kiel die hij draagt. Deze was in een vorig leven ooit wit. Hij schijnt Cubaans te zijn en hij begint in het Spaans tegen het meisje te praten. Zij moet dat weer in het Engels uitleggen. Zonder van zijn stoel af te komen maar wel heel goed te luisteren naar wat er precies gebeurd is, stelt hij een diagnose. Na bloeddruk en hartslag te hebben gemeten schrijft hij met een zwierig handschrift een recept. Twee soorten medicijnen en een creme. Ik krijg een korte massage cursus en instructies wat te doen. Dit is nu eens een dokter waar je wat aan hebt.
Achteraf vraag ik me af hoe hij door de deur naar buiten is kunnen komen. Die is smaller dan een gewone deur en van achteren ziet de dokter eruit alsof hij een vrachtwagenband onder zijn kiel had.
In de apotheek gaat het snel en men kijkt niet op een pilletje meer of minder.
Dit wordt dus alweer een rustdag.
Deze middag hoeven we ons echter niet te vervelen want het oudere Limburgse echtpaar dat we onderweg al een paar keer zijn tegengekomen heeft in ons Guesthouse gelunched. We hebben volop gespreksstof en de biertjes vloeien rijkelijk. Het zijn leuke gezellige mensen.
Sao Filipe is niet groot en telt niet heel veel restaurantjes. Dus dat voor vanavond is snel gekozen. Het wordt een Senegalees. Natuurlijk weer tonijn maar deze keer met pindasaus.
Nu nog gauw een gids gaan zoeken voor morgen. Nog een dag nietsdoen en we worden gek.
Welterusten...